GIMINGAW AKO

"Ang kahayag sa kabuntagon mupanaw
sa kapait ning akong gibating kamingaw.

Ang kangitngit sa kagabhion musamot ug kaitom
kung ikaw dili makita sakong panan-aw.

Apan ako way mabuhat kundi maghuwat,
maghuwat kung kanus-a ka mubalik ug
magkauban napod ako ug ikaw"

-PELAEZ (2014)

PRINSESA SA KATAWHAN

"Rayna sa plaza" kon siya tawagon

Ali! Atong ila-ilahon!

Di gayud ka magmahay kung siya amiguhon

Apan way adlaw nga di ka niya pakataw-on.

Princess Christine Entrada, ang gingalan sa iyaha

Prinsesa sa mga higalang gamahal niya

Apan ayawg kompyansag pasakitan siya

Kay nah! ma-isolate jud ka sa plaza!

Sa likod sa iyang pagkamalipayong gipakita sa katawhan

Adunay daghang problema na iyang gipas-an

Problema na sama sa linog na di mahibaw-an

Busa ang pag-abot niini iya nang gipangandaman.

Ari matapos ang akong pagpaila sa iyaha

Ayaw pagduha-duha!Duol ug siya amigaha!

"Taweet, manok, tine, mama, mhy, brad, sis,bro..." pay imong itawag sa iyaha

Dawaton gihapon ka niya magkinaunsa.
                             (PELAEZ 2013)

      

(As requested by mamhy Princess Christine Entrada)

Me and mamhy :P

SAMAD by Hi-D Palapar

Ang dugo nga mitulo sa samad sa akon kasingkasing

Puwang tinta nga milama sa panit sa akong pagbati,

Ug dugayng’ mapapa bisan hugasan pa kini nimo

Sa imong laway

Ug pahiran pa kini

Sa imong palad.

Dugay miundang ang pagdugo sa maong samad

Bisa’g gisampongan ko kini og dahon sa paglaum,

Gihiktan og taas nga panapton sa panahon,

Ug human tambali sa mertayolet

Sa kalagot, gitabunan sa gapas

Ug plaster sa kalimot.

Karon, ang samad, kay samad man kini, sa iyaha ra misira,

Mikugan ug miuwat, apan ang kangutngot sa imong

Pagbudhi ug pagbiya kanako motumaw

Sa kabugnaw tunga-tunga sa kagabhion,

Ug walay sipyat nga motandog

Sa akong kabukogan.

ABOUT THE AUTHOR

Haidee Emmie K. Palapar

• 34 years old
• born on December 27, 1977
• Status: Single
• has no children

More details about the author: http://www.slideshare.net/ayheytyu/about-the-author-of-samad

Click here for the poem analysis: http://www.slideshare.net/ayheytyu/about-the-author-of-samad

THE RAVEN by Edgar Allan Poe (Illustrated by Paul Gustave Doré)

Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
`'Tis some visitor,' I muttered, `tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more.'

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.

Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow

From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore -

Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
`'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more,'

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
`Sir,' said I, `or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, `Lenore!'
This I whispered, and an echo murmured back the word, `Lenore!'
Merely this and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
`Surely,' said I, `surely that is something at my window lattice;
Let me see then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more!'

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.

Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -

Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore,
`Though thy crest be shorn and shaven, thou,' I said, `art sure no craven.
Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,
With such name as `Nevermore.'

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered `Other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.'
Then the bird said, `Nevermore.'

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
`Doubtless,' said I, `what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his hope that melancholy burden bore
Of "Never-nevermore."'

But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;
Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore
Meant in croaking `Nevermore.'

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
`Wretch,' I cried, `thy God hath lent thee - by these angels he has sent thee
Respite - respite and nepenthe from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -

Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels name Lenore?'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting -

`Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!



ABOUT THE AUTHOR:


Edgar Allan Poe

• born on January 19, 1809, in Boston, Massachusetts
• Son of Elizabeth and David Poe Jr.
• an editor, journalist, poet, literary critic, and short story writer
• adopted by  John and Frances Allen
• best known for his use of Gothic, horror, mystery tales and psychological drama
• Despite his success as a writer, he lived in poverty. He suffered from alcoholism, depression, and possibly diabetes. 
• Died on October 7, 1849 with his last words, "Lord, help my poor soul." 

If you want to know how he crafted his poem, "The Raven", scan over this attached powerpoint presentation I made in my  SURVEY OF LITERARY THEORIES class.

Click here: http://www.slideshare.net/ayheytyu/philosophy-of-composition

DISCLAIMER: I do not own these photos.

SOURCE:
http://www.candlelightstories.com/2011/10/26/edgar-allan-poes-the-raven-illustrated-by-paul-gustave-dore/

BALAKAN TIKA SAIMUNG ADLAWNG NATAWHAN

Disclaimer: This photo is not mine.

Maldita, kung siya tawagon

Sa mga tawo nga mura biyag maayuhon

Apan wa pa nila mailhi

Ang kinaiya ining akong pasabot na bae

Risa Gene, kung siya panganli

Ila-ilaha! Gwapa ug buotan kini

Apan dong ug dai! ayawg kasipyat

Kay pareha sab mi mga kiat

Atong dugay nga panag-uban

Sama sa ligid nga gadagan

Usahay naa sa ubos, usahay naa sa taas

Apan wa mabungkag maski agian man ug malas

Hinaot pa unta ikaw malipayon

Labi na kay adlawng natawhan nimu karon

Kini akong balak, simpol ra kini

Apan gikan sa kinailawman sa kasingkasing ang pagbuhat niini

(PELAEZ 2013)

MGA KALBARYO SA KINABUHING ASAWA

Usa ka sagrado ang sakramento sa matrimonya, apan gina-abuso kini sa mga tawo nga misulod niini. Gitalikdan na sa mga managtiayon labon na sa mga lalaki ang importansya niini sa ilang kinabuhi.

Adlaw kini sa bag-ong gikasal, tam-is ug makita pa sa mga tawo nga nagpalibot kanila ang kanindot sa ilahang panag-uban nga halos wala ni usa ka tawo makapabulag.

“Oh akong pinanggang Venus, ikaw ra ug ikaw rajud ang gipitik sa akong kasing-kasing ug dughan”, ingon ni Erick sa iyahang Venus.

Pila ka adlaw ug gabii ang milabay, wala nila namatikdi na ang ilahang ga-uros-uros nga gugma miadtong una kay nagka anam-anam na diay ug kapanaw.

Usa ka bug-at nga problema ang gipas-an sa managtiayon, dili mahatagan ni Venus ug liwat si Erick tungod dili kini makaanak.

Naglain ang buot ug pagtagad ni Erick kay Venus tungod sa nahibal-an niya sa iyahang asawa.

Niabot ang unang adlaw sa kalbaryo ni Venus. Sa balay, diin siya ga-luto ug sud-an para sa miabot nga kapikas gikan trabaho, nagsugod ang kangitngit sa iyang kinabuhi.

“Mahal ko, pinagluto kita ng pagkaing paborito mo”, ingon ni Venus. “Ano ba ito? Pagkain ba tawag ditto?” tubag ni Erick sa iyang makaluluoyng asawa.

Mihawa si Erick sa panan-aw ni Venus, naghinay-hinay siya ug lakaw ug wala niya namatikdi ang diha-dihang pagtulo sa iyang mala-kristal nga luha gikan sa iyahang nindot na mga mata.

Nag-abot ang kahilom ug kabugnaw sa gabii, walay gubot apan sa pag-abot sa hubog na bana, nag sugod ang ika-duhang adlaw sa kalbaryo sa kinabuhi ni Venus.

Gihalughog ni Erick ang balay, gipangita si Venus ug nisyagit, “Venus! Saan ka? Hali ka dito!

Nagkamulo ug singgit ug pangita iyang hubog nga bana, nagkamulo pod ug tago sa suok ang iyahang makaluluoy na asawa.

Ang hubog nga Erick nilangyaw ngadto sa usa ka beer house sa layong dapit. Mao kini ang lugar nga adunay daghang maninintal na mga babaye nga sa atubangan nimo mag sayaw-sayaw.

Miapas ang makaluluoy na si Venus kung asa miadto iyahang palahubog nga bana. Ug sa dihang, murag gitusok ug dagom iyahang kasing-kasing sa nakit-ang dili angay.

Nakit-an niya ang hulagway sa iyahang palahubog nga bana nga adunay kaagbay na dalaga nga nag kidlak-kidlak ang lawas, aduna kini gidala nga sigarilyo. Usa siya ka entertainer ngadto sa beer house.

Gumikan sa panghitabo nga iyang nasaksihan, nagpamatuod kini nga wa nay gugma ang iyahang kapikas ngadto kaniya. Apan wala ra gihapon kay Venus ug siya miingon sa kaugalingon nga naghilak, “Mahal ko si Erick, ang lahat ay titiisin ko para sa kanya”.

Adlaw ug gabii si Venus ga-antos sa iyahang kapikas. Pero sa likod sa pagkamaluluy-on niya, aduna kini sikreto nga hagbay na niyang giluom sa kaugalingon, kung unsa iyahang kaagi ug unsa iyang gi-tago-tago sa iyahang bana.

“Venus”, ang pangalan sa prinsesa sa mga diwata nga anak ni Jupiter, usa ka gamhanang magbalantay o amahan sa mga diwata ug sa mga di ingon nato sa Magical Land of Fairylandia.

Mao kini ang Venus nga hagbay na niya gisalikway ug nanumpa nga dili na niya ipagawas ug gamiton ang iyahang pagkadiwata.

Ika-tulong adlaw, nibisita kay Venus ang iyahang mga suod na mga maalindog na diwata. Adlawng natawhan ni Venus apan was a iyang kilid ang iyahang kapikas sa kinabuhi.

“Venus, diba sinabi na naming sa iyo na gamitin mo na ang kapangyarihan mo diyan sa asawa mong walang hiya?” ingun ang usa ka diwata nga nagngalan ug Jing.

“Oo nga! Simula noong inyong pag-iisang dibdib tinalikuran mo na ang pagiging diwata mo, pero ngayon ito’y kinakailangan mo” sumpay pod sa usa ka diwata nga nagngalan ug Joy.

Tubag ni Venus, “Nangako ako na hinding-hindi ko na gagamitin ang kapangyarihan ko”.

Niabot na ang ika-upat nga adlaw diin si Erick nag padayon gihapon sa iyang bisyo, ang pag-inom.

Nagpadayon ang kalbaryo sa kinabuhi ni Venus, ika-limang adlaw. Nabuntagan ug uli ang palahubog nga si Erick sa ilahang balay ug sa iyang pag-uli, puros kalat ang makit-an taga lingi niya.

“Unsay nahitabo? Nganong gubot kayo ang balay? Unsay rason ngano w aka nanghinlo?” syagit ni Erick.

Wa lang mitubag ang makaluluoyng si Venus kay di siya ganahan masuko sa iyahang kapikas. “Ngano dili ka mutubag?” dugang ni Erick.

Sa wala pagtubag ni Venus, nag bukal-bukal ang dugo ni Erick sa iyang kapungot ug sa dihang gisumbag ug gipalayas iyang makaluluoyng asawa.

“Layas diris akong panimalay! Sayon ra nga trabaho di pajud nimo mabuhat? Wala kay pulos nga asawa!” syagit ni Erick samtang gikaladkad niya si Venus padung gawas.

Sayo sa kabuntagon niadto ang makaluluoyng si Venus sa gingharian sa mga diwata ug di ingon nato.

Gitagbo siya sa iyahang gamhanang amahan na si Jupiter ug didto niya gigawas tanan niyang gibati nga dugay na niyang giluom sa kaugalingon.

“Father, I just want you to know how sorry I am. I know that you don’t want Erick to be my husband yet I disobeyed you.”

Nitubag iyang amahan, “Where is that husband of yours? I want to teach him some lessons!”

“Don’t Father, I am the one who’s responsible for this, I want to finish what I started”.

Nipauli si Venus sa balay diin siya gipalayas, nanuktok sa pultahan ug nagdahom nga siya ablihan.

“Erick, mahal ko, ang pinto ay buksan mo”, pakiluoy ni Venus nga nag sige ug panuktok.

“Pahawa! Wa nako nanginahanglan kanimo!” syagit ni Erick.

“Erick, kailangan kita. Maawa ka mahal ko!” tubag ni Venus.

Tubag pod ni Erick, “Pauli ngadto sa imung ginikanan! Wa ko nanginahanglan nimo!”

Ang kalibutan nikalit ug kabali niining ika-unom nga adlaw, and Venus na makaluluoy sauna, gibalik usab ang iyang pagka-diwata.

“Punung-puno na ako sa iyo! Hindi man lang ako nakaranas ng saya mula noong ika’y aking naging asawa. Puro paghihirap ang aking dinanas kaya tinapos ko na ang lahat sa atin.”

“At bilang parusa ikaw ay aking gagawing pusang itim! Upang ika’y makaranas kung gaano kasakit at kahirap ang pinagdadaanan ng mga nilalait na mga nilalang!”

Gumikan sa iyang pagdumot. Gigamit ni Venus ug balik ang iyang gahum alang sa iyang kapikas ug gihimo kini ug itom nga iring nga gituohan sa mga katawhan nga malas kini.

Gitagbo sa mga taga Magical Land of Fairylandia ang ika-pitong adlaw, ang pagpahulay ni Venus sa iyang mga kalbaryo sa kinabuhi kauban sa iyang bana.

Ingon ni Venus sa iyahang gamhanang amahan, “Father, I am alright now. You have nothing to worry about. I will never leave you and the rest of Fairylandia.”

“Let us all celebrate for my beloved Princess has come back.” Sugo ni Jupiter.

Kalipay ang nagpalibot aning adlawa sa ilang gingharian. Sa bagyong naaigan ni Venus sa iyahang bana, aduna gihapoy kahayag nga nitigbabaw.

Ug diri nahuman ang estorya sa duha ka managtiayon ug estorya sa diwatang si Venus nga gilabanan ang iyang katungod ngadto sa iyang walay pakialam na kapikas sa kinabuhi.

This story was a Literature requirement;

language used are Cebuano (Bisaya), Tagalog and English

Members:

Mary Jerica Pelaez

Venus Dianne Bay

Jullessa Curiba

Mary Joy Molina

Peter Yu

Mary Juelene Repunte

YOU… (Villanelle)

As calm as the wind and the sky up above

To me it seems too good to be true

This feeling I have for you my love

I’m wishing and hoping I could have

Though sometimes it makes me blue

As calm as the wind and the sky up above.

The tears and pain seem not enough

The love I long you never knew

This feeling I have for you my love

I couldn’t explain the happiness I have

The moment you smiled to me and passed through

As calm as the wind and the sky up above

Like a tiny star from up above

That awaits for the night like a waited for you

This feeling I have for you my love

Take and receive the love I have

For it would never fade as long as it’s for you

As calm as the wind and the sky up above

This feeling I have for you my love.

                        -VILLANELLE-

Villanelle has six stanzas: the first five stanzas are three lines long and the final stanza is four lines long. The first line and last line of the first stanza take turns repeating as the final line of the next four stanzas, and then are rejoined as the last two lines of the poem.

Source of definition:

ENGLISH 133 POETRY Compilation